دوره
در دست مرور
گریز
یه حس امنی داره اینجا،انگار فقط برای منه. می‌دونم برای همه وبلاگ‌نویسا این حسو داره چون هیچکی جز خودت نمی‌فهمه "کی" هستی. نکه اسم و فامیلتو ندونه‌ها، نه. انگار یه پتویی روت کشیدن و دنیای تورو از بیرون جدا کردن. بقیه میبینن اون پتو رو ولی اینقدر چیزهای دیدنی دیگه‌ای تو دنیا هست که کسی اونقدر اهمیت نمیده به دنیای زیر پتو. میبینه ولی شتابان فراموش می‌کنه. شمام حس می‌کنین در عین زندگی نکردن داریم زندگی می‌کنیم؟مامان‌جانم، امیدوارم زودتر حالت خوب شه و بازم بهمون
برچسب:
نویسنده: آریا فدایی